Υπάρχουν βραδιές που το αποτέλεσμα περνάει σε δεύτερη μοίρα και αυτό που μένει είναι το συναίσθημα. Η χθεσινή ήταν μία από αυτές. Η ΑΕΚ επέστρεψε εκεί όπου όλοι θέλαμε να τη βλέπουμε, στα αστέρια του Champions League, και το έκανε όπως της αρμόζει, μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, μπροστά στον κόσμο της και με μια νίκη που της έδωσε τους πρώτους της βαθμούς στη μεγάλη διοργάνωση. Το 1-0 απέναντι στη Λίντσερ μπορεί να μην ήταν ένα σκορ που αποτυπώνει όλη την εικόνα της βραδιάς, όμως αυτό που πραγματικά μετράει είναι πως ο Δικέφαλος μπήκε στη League Phase με το δεξί και έστειλε από νωρίς το μήνυμα ότι δεν επέστρεψε στην κορυφαία ευρωπαϊκή σκηνή απλώς για να συμπληρώσει το πρόγραμμα.
Και ήταν όμορφο να βλέπεις ξανά αυτή την εικόνα. Τη Νέα Φιλαδέλφεια να ζει για το Champions League, τον κόσμο να περιμένει με ανυπομονησία τον ύμνο, τους παίκτες να μπαίνουν στο γήπεδο και να καταλαβαίνουν ότι μπροστά τους έχουν κάτι μεγαλύτερο από ένα ακόμη ευρωπαϊκό παιχνίδι. Η ΑΕΚ έχει περάσει πολλά για να φτάσει μέχρι εδώ και ακριβώς γι’ αυτό τέτοιες στιγμές έχουν διαφορετική αξία. Δεν είναι απλώς μία πρόκριση ή μία νίκη. Είναι η επιβεβαίωση ότι η Ένωση ξαναβρίσκει τη θέση της ανάμεσα στις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και ότι το σπίτι της μπορεί ξανά να φιλοξενεί τις μεγαλύτερες βραδιές.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ήρθε και η γκολάρα του Μαρίν για να βάλει φωτιά στην εξέδρα. Ένα χτύπημα που θύμισε σε όλους γιατί το ποδόσφαιρο έχει αυτή τη μοναδική δύναμη να σε σηκώνει από τη θέση σου μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Η ΑΕΚ είχε τις στιγμές της, θα μπορούσε να είχε καθαρίσει νωρίτερα το παιχνίδι, αλλά είχε και τον Μπρινιόλι όταν χρειάστηκε, είχε παίκτες που έβγαλαν προσωπικότητα και κυρίως είχε την απαραίτητη συγκέντρωση για να κρατήσει μέχρι τέλους αυτό που είχε χτίσει. Και όταν ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα, αυτό που έμεινε ήταν ένα χαμόγελο.
Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο από όλα. Η ΑΕΚ δεν μπήκε στη διοργάνωση με φόβο. Μπήκε με πίστη. Δεν χρειάστηκε να κάνει το τέλειο παιχνίδι ούτε να αποδείξει από την πρώτη αγωνιστική ότι μπορεί να κοιτάξει όλους τους αντιπάλους στα μάτια. Χρειάστηκε να πάρει αυτό που είχε ανάγκη και το πήρε. Τρεις βαθμούς, καθαρό μυαλό και μια βραδιά που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη συνέχεια. Γιατί τώρα υπάρχει κάτι χειροπιαστό πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστεί η συνέχεια αυτής της ευρωπαϊκής περιπέτειας.
Κι αν με ρωτήσει κάποιος τι κρατάω περισσότερο από αυτή τη βραδιά, δεν θα είναι μόνο το γκολ του Μαρίν ή οι μεγάλες επεμβάσεις του Μπρινιόλι. Θα κρατήσω την εικόνα της ΑΕΚ μέσα στο δικό της σπίτι, κάτω από τα αστέρια, να πανηγυρίζει μια νίκη που πριν από λίγο καιρό έμοιαζε ακόμη μακρινό όνειρο. Αυτές είναι οι στιγμές για τις οποίες αξίζει να είσαι ΑΕΚ. Για τις νύχτες που η φανέλα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος, που η Φιλαδέλφεια γίνεται ένα με την ομάδα και που στο τέλος μπορείς απλώς να χαμογελάσεις και να πεις… ΝΑΙ, η ΑΕΚ είναι ξανά εδώ.
Και τώρα; Τώρα αρχίζει η πραγματική περιπέτεια. Η Ένωση έκανε το πρώτο βήμα και το έκανε νικηφόρα. Δεν χρειάζεται ούτε πανηγυρισμούς δίχως μέτρο ούτε βιαστικά συμπεράσματα. Χρειάζεται να απολαύσει αυτό που πέτυχε, να κρατήσει την αυτοπεποίθηση που της δίνει η νίκη και να συνεχίσει να διεκδικεί τις δικές της ευρωπαϊκές στιγμές. Γιατί μετά από τόσο δρόμο, η ΑΕΚ ξανακούει τον ύμνο του Champions League στο σπίτι της. Και αυτή τη φορά δεν τον ακούει απλώς. Τον ζει.
