Δεν με στενοχώρησε μόνο ότι η ΑΕΚ άφησε δύο βαθμούς στην Τρίπολη. Με στενοχώρησε περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο το έκανε. Γιατί όταν έχεις ξεκινήσει το πρωτάθλημα με στόχο να διεκδικήσεις την κορυφή, δεν αρκεί να λες ότι θέλεις να είσαι εκεί. Πρέπει να το δείχνεις και μέσα στα παιχνίδια που θεωρητικά πρέπει να κερδίσεις. Και η ΑΕΚ, λίγες ημέρες μετά από μια μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά, δεν είχε την εικόνα μιας ομάδας που μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένη να πάρει αυτό που ήθελε.
Το πιο απογοητευτικό είναι πως η Ένωση είχε στα χέρια της το παιχνίδι. Βρήκε το προβάδισμα, είχε τις προϋποθέσεις να ελέγξει την κατάσταση και να βάλει τον Αστέρα σε ακόμη μεγαλύτερη πίεση. Αντί γι’ αυτό, ένα σοβαρό ατομικό λάθος έφερε την ισοφάριση και από εκείνο το σημείο η ΑΕΚ έδειξε να χάνει την καθαρότητά της. Δεν λέω ότι δεν προσπάθησε. Οι μεγάλες ευκαιρίες στο τέλος υπήρχαν και θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τα πάντα. Αλλά μια ομάδα με τις απαιτήσεις που έχει αυτή η ΑΕΚ δεν μπορεί να περιμένει μέχρι τα τελευταία λεπτά για να βρει την αποφασιστικότητα που χρειάζεται.
Και εδώ είναι που προσωπικά στέκομαι περισσότερο. Ο Αστέρας πίστεψε στο παιχνίδι του. Πήρε μέτρα, πίεσε, δημιούργησε καταστάσεις και ανάγκασε τον Μπρινιόλι να κάνει σημαντικές επεμβάσεις. Αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Δεν χαρίζεται τίποτα σε κανέναν, αλλά ούτε και πρέπει να μειώνουμε την προσπάθεια του αντιπάλου. Το πρόβλημα της ΑΕΚ είναι ότι του έδωσε το δικαίωμα να πιστέψει. Και όταν αφήνεις έναν αντίπαλο να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, μετά μπορεί να χρειαστείς πολύ περισσότερα από την ποιότητά σου για να πάρεις το αποτέλεσμα.
Ο Νίκολιτς προσπάθησε να αλλάξει την κατάσταση με τις αλλαγές του. Η ΑΕΚ έγινε πιο επιθετική, έψαξε περισσότερο το γκολ και στο φινάλε είχε τις στιγμές της. Όμως δεν είδα εκείνη τη συνολική αντίδραση που περιμένω από μια ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό. Δεν είναι απαραίτητο να κερδίζεις κάθε παιχνίδι με τρία και τέσσερα γκολ. Είναι απαραίτητο, όμως, να δείχνεις ότι καταλαβαίνεις πότε ένα παιχνίδι απαιτεί χαρακτήρα. Και αυτό ακριβώς έλειψε.
Ίσως γι’ αυτό η παρουσία των περισσότερων από 1.600 φίλων της ΑΕΚ στην Τρίπολη κάνει την εικόνα ακόμη πιο βαριά. Ο κόσμος έκανε το δικό του κομμάτι. Πήγε, στάθηκε δίπλα στην ομάδα και περίμενε να δει την ίδια αποφασιστικότητα να επιστρέφει στον αγωνιστικό χώρο. Ο Δικέφαλος έχει απαιτήσεις. Και πλέον, μετά από όσα έχει ζήσει η ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια, κανείς δεν μπορεί να αρκεστεί απλώς σε μια ομάδα που «προσπάθησε». Θέλουμε να βλέπουμε μια ομάδα που επιμένει μέχρι να πάρει αυτό που δικαιούται.
Δεν θα μηδενίσω την ΑΕΚ για μια κακή βραδιά. Ούτε θα ξεχάσω μέσα σε λίγες ημέρες τη μεγάλη ευρωπαϊκή εμφάνιση. Όμως ακριβώς επειδή αυτή η ομάδα μας έχει κάνει να περιμένουμε περισσότερα, τέτοιες εμφανίσεις πρέπει να χτυπούν καμπανάκι. Η κορυφή δεν κερδίζεται μόνο στις μεγάλες νύχτες. Χτίζεται στα δύσκολα, στα άβολα, στα παιχνίδια που δεν σε παίρνει να χαλαρώσεις ούτε λεπτό. Εκεί θέλω να δω την ΑΕΚ. Μια ομάδα που δεν περιμένει να της χαμογελάσει το παιχνίδι, αλλά το διεκδικεί μέχρι τέλους.
