Το 1-1 της ΑΕΚ με την Κηφισιά στη Λεωφόρο είναι από αυτά τα αποτελέσματα που δεν μπορείς να τα “χωνέψεις” εύκολα. Όχι γιατί η Ένωση έκανε εμφάνιση που άξιζε απαραίτητα τη νίκη. Κάθε άλλο. Το πρώτο ημίχρονο ήταν προβληματικό, η Κηφισιά μπήκε με περισσότερη ένταση, πίεσε ψηλά, δημιούργησε καταστάσεις και έβαλε την ΑΕΚ σε μια διαδικασία να ψάχνει τα πατήματά της. Ο κακός αγωνιστικός χώρος έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα και ο Νίκολιτς χρειάστηκε να παρέμβει από νωρίς, βγάζοντας τον Κοϊτά στο 29′. Παρ’ όλα αυτά, η ΑΕΚ κατάφερε να αλλάξει την εικόνα της, να βρει καλύτερη κυκλοφορία, να περιορίσει την αντίδραση της Κηφισιάς και τελικά να χτυπήσει στο 63′ με την εξαιρετική συνεργασία Μαρίν και Βάργκα. Από εκεί και πέρα, όμως, το ζητούμενο δεν ήταν να παίξει ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. Ήταν να διαχειριστεί μια κατάσταση που είχε φέρει στα μέτρα της.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει το φινάλε τόσο εκνευριστικό. Η ΑΕΚ δεν είχε κάνει το τέλειο παιχνίδι, αλλά είχε καταφέρει να πάρει αυτό που ήθελε. Είχε βρει το 0-1 σε μια βραδιά που δεν της έβγαινε, είχε τον χρόνο με το μέρος της και έφτασε στις καθυστερήσεις κρατώντας το προβάδισμα. Μάλιστα, στο 90’+2′ η Κηφισιά έμεινε με δέκα παίκτες, όταν ο Βαν Άιμα αντίκρισε δεύτερη κίτρινη για το χτύπημα στον Ζίνι. Εκεί θα περίμενε κανείς ότι η ΑΕΚ θα είχε πλέον ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο. Αντί γι’ αυτό, μέσα σε μια παράξενη αλληλουχία γεγονότων, το αριθμητικό πλεονέκτημα ουσιαστικά χάθηκε. Ο Ζίνι έμεινε εκτός αγωνιστικού χώρου για να δεχθεί βοήθεια, το φάουλ δεν εκτελέστηκε άμεσα και η Ένωση βρέθηκε προσωρινά να παίζει κι αυτή με δέκα, χωρίς φυσικά να έχει αποβληθεί ποδοσφαιριστής της. Το παιχνίδι πήρε μια τροπή που κανείς στην πλευρά της ΑΕΚ δεν θα ήθελε να δει.
Και μετά ήρθε το 90’+7′. Ο Μπενί βρήκε χώρο έξω από την περιοχή και εκτέλεσε τον Στρακόσα για το 1-1. Ένα γκολ που δεν μπορείς να το δεις απλώς ως «η Κηφισιά ισοφάρισε». Είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Η ΑΕΚ είχε μόλις αποκτήσει αριθμητικό πλεονέκτημα και αντί να τελειώσει το ματς, βρέθηκε να δέχεται επίθεση και να ισοφαρίζεται σε μια φάση όπου αγωνιζόταν προσωρινά με δέκα. Εκεί βρίσκεται όλος ο εκνευρισμός. Γιατί δεν χάθηκαν δύο βαθμοί από κάποια ποδοσφαιρική υπεροχή της Κηφισιάς στο συγκεκριμένο σημείο. Χάθηκαν επειδή η ΑΕΚ δεν διαχειρίστηκε σωστά τα τελευταία λεπτά ενός παιχνιδιού που είχε καταφέρει, έστω και με μέτρια εμφάνιση, να φέρει εκεί ακριβώς που ήθελε.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται ισοπέδωση. Η ίδια ομάδα που στη Λεωφόρο προβλημάτισε, λίγες ημέρες πριν είχε κάνει μια από τις πιο πειστικές εμφανίσεις της, επικρατώντας 4-0 της Λέφσκι και εξασφαλίζοντας την επιστροφή της στο Champions League. Η ΑΕΚ έχει ποιότητα και το έχει αποδείξει. Έχει ποδοσφαιριστές που μπορούν να αλλάξουν ένα παιχνίδι με μία ενέργεια, όπως έκανε ο Μαρίν στη φάση του 0-1, και έχει έναν προπονητή που δεν φοβήθηκε να επέμβει όταν είδε ότι το ματς δεν πήγαινε όπως ήθελε. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να γίνει πιο ώριμη στη διαχείριση τέτοιων αγώνων. Γιατί το πρωτάθλημα δεν θα αποτελείται μόνο από μεγάλες εμφανίσεις και παιχνίδια στα οποία όλα λειτουργούν. Θα έχει Λεωφόρους, κακούς αγωνιστικούς χώρους, πίεση, κούραση και αντιπάλους που θα ψάχνουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο μια ευκαιρία.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία για την ΑΕΚ. Το 1-1 με την Κηφισιά δεν είναι λόγος για πανικό, είναι όμως ένα καμπανάκι. Μια ομάδα που θέλει να διεκδικήσει μεγάλα πράγματα πρέπει να μάθει να κερδίζει ακόμη κι όταν δεν είναι στα καλύτερά της. Η Ένωση το είχε κάνει σχεδόν μέχρι τέλους. Είχε βρει το γκολ, είχε αντέξει την πίεση, είχε πάρει το αριθμητικό πλεονέκτημα και έμοιαζε να κρατά τη νίκη. Τελικά, την άφησε να της φύγει μέσα από τα χέρια. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Όχι η ισοπαλία καθαυτή, αλλά το γεγονός ότι μια βραδιά που μπορούσε να τελειώσει με τρεις βαθμούς έγινε ένα μάθημα για το πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες μιας μεγάλης σεζόν.
